Ο χρόνος που μάς πέρασε

Το 2020 ήταν, από οικονομική σκοπιά, πραγματικά α π α ρ ά δ ε κ τ η χρονιά. Άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους, είτε απολύθηκαν, είτε δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις που τούς έφερε αυτό το νέο ''καθεστώς'' τής καραντινας. Με το που ''μπήκαμε'' στη νέα χρονιά - το 2020 - ακούσαμε για την καινούργια επιδημία (έως Φερβρουάριο -  Μάρτιο) τού κορονοϊού (ή κορωνοϊού, τέλος πάντων όπως θέλει ας το γράφει ο καθείς), είδαμε τις φωτιές στην Αυστραλία να αφανίζουν εκατοντάδες είδη ζωής, εκατομμύρια εκτάσεις γης,φαινόταν κι ένας 3ος παγκόσμιος πόλεμος, έπαιζαν με τα παιχνίδια τους οι Η.Π.Α και η Β. Κορέα. Πέθαναν και φέτος διάσημοι, αγαπητοί σε πολλούς όπως ο Κόμπι Μπράιαντ, ο Ντιέγκο Μαραντόνα, ο Σερ Σον Κόνερι και πολλοί ακόμα. Άνθρωποι πέθαναν και συνεχίζουν να πεθαίνουν απο την μοχθηρή αυτή απειλή τού κορονοϊού. Όμως, δεν είναι η μοναδική ασθένεια πανω στην γη. Όλες οι άλλες συνεχίζουν να ''τρέχουν''.

Αυξήθηκαν φέτος, κατά πολύ, οι αυτοκτονίες. Η καραντίνα λόγω του ιού έχει επηρεάσει ψυχολογικά όλο τον πληθυσμό και κανείς, σχεδόν, δεν μιλάει για αυτό. Άλλοι απέκτησαν άγχος από εκεί που δεν υπήρχε, ακόμη και αγχώδεις διαταραχές. Όλο αυτο που περνάμε, έχει αντίκτυπο παντού και φαίνεται. Δεν γίνεται να το κρύψεις. Όλοι έχουμε επηρεαστεί, μερικοί περισσότερο, άλλοι λιγότερο.

 Τί χρειαζόμαστε πολύ αυτούς τούς δύσκολους καιρούς, για να επιβιώσουμε; Εκτός, βέβαια, από στέγη, νερό, φαγητό, ένδυση κ.τ.λ., έχουμε ανάγκη από αλληλοκατανόηση, αλληλοβοήθεια και γενικά οτιδήποτε άλλο εμπεριέχει μέσα το πρόθημα αλληλο-. Μπορούμε να βοηθηθούμε και με το παραπάνω, δίνοντας αγάπη στους συνανθρώπους μας εκεί έξω. Και όχι μόνο με φυσική παρουσία, η οποία είναι,  δυστυχώς, επιβεβλημένα περιορισμένη αυτόν τον καιρό, αλλά και μέσα από ένα μήνυμα συμπαράστασης, από ένα κοπλιμέντο, από ένα καλαμπούρι που λέει και ο πατέρας μου.  Βλέποντάς τον να προσπαθεί να κάνει τούς ανθρώπους γύρω του να χαμογελάσουν με ένα αστείο, συγκινούμαι πάντα. Αφού μπορούμε, γιατί δεν είμαστε πιο καλοί απέναντι στούς άλλους; Αυτήν την περίοδο το χρειαζόμαστε πολύ παραπάνω απο πολλά άλλα. 

Η ενσυναίσθηση. Δύσκολη υπόθεση. Όχι μόνο να καταλαβαίνεις τον άνθρωπο απέναντί σου, να ''μπαίνεις'' αυτομάτως στον ψυχικό του κόσμο, στην ψυχοσύνθεσή του. 

Ο καθένας περνάει τα δικά του, λέμε. Γιατί δεν προσπαθούμε να περνάμε λιγότερα, να είμαστε εκεί, πλάι, στούς ανθρώπους, όχι μόνο σε αυτούς που αγαπούμε, αλλά σε όλους; Η δύναμη τής θέλησης είναι περισσότερη απο αυτή που νομίζουμε. Ας κάνουμε τούς άλλους γύρω μας να χαμογελούν, επειδή το χρειάζονται! Και το καλό, πάντα έρχεται προς τα πίσω. Θα μάς ανταποδώσουν ένα γέλιο, ένα κοπλιμέντο, μια ματιά διαφορετική. Εγώ, προσωπικά, έτσι θέλω να βλέπω τον κόσμο. Μονιασμένοι κι ας μην ξέρουν ο ένας τον άλλον.